روزنامه اطلاعات استان اصفهان روزنامه اطلاعات استان اصفهان
شاید این مطالب برایتان مفید باشد
رضا رویگری، بازیگر پیشکسوت سینما، تلویزیون
و تئاتر، درگذشت.
رضا رویگری هنرمندی بود که هنر را به حافظه عاطفی یک ملت سپرد.
او دیگر در میان ما نیست، اما آن نغمه آشنا که «ایران، ایران» (الله، الله) را صدا میزد همچنان در ذهن و جان ایرانیان زنده است.
به گزارش اطلاعات، رضا رویگری، بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر، طبق تأیید خانه سینما، عصر دیروز بر اثر سکته قلبی، چند هفته پس از سالگرد تولد ۷۹سالگیاش چشم از جهان فروبست.
او از جمله هنرمندانی بود که نامش با چند نسل از مخاطبان ایرانی گره خوردهاست؛
بازیگری توانا، خوانندهای اثرگذار و چهرهای ماندگار که در بزنگاههای مهم تاریخ فرهنگی معاصر، حضوری معنادار داشت.
صدای او در سرود ماندگار «ایران ایران» ــ که به یکی از نمادهای عاطفی و میهنی پس از انقلاب بدل شد ـ پژواک شور، هویت و تعلق جمعی ملتی بود که خود را در آن صدا بازمییافت.
رویگری فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۴۰آغاز کرد. او در مجموعههای تلویزیونی پرمخاطب و ماندگار، بهویژه سریالهای تاریخی چهرههایی را بازسازی کرد که در ذهن مخاطب ماندگار شدند؛
ازجمله شخصیت «کیسان ابوعمره» در «مختارنامه» که نماد وفاداری، غیرت و پیوند عمیق با هویت ایرانی بود.
رویگری در سینما نیز حضوری پیوسته و قابلاعتنا داشت؛ رد پای او در فیلمهای «اجارهنشینها»، «عقابها»، «کانیمانگا»، «یوزپلنگ»، «بلوف»، «مسافر ری» و آثار متعدد دیگر، نشانی ماندگاری است از وی بر قاب هنر هفتم ایران.
رضا رویگری برای بازی در فیلم «بوتیک» در سال ۱۳۸۲، نامزد دریافت تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشن خانه سینما شد؛
افتخاری که جایگاه حرفهای او را در سینمای ایران تثبیت کرد.
همچنین فیلم «شاهنقش» با حضور این هنرمند، این روزها بر پرده سینماها در حال اکران است.
اما شاید آنچه رضا رویگری را بیش از همه در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار کرد، پیوند صادقانه هنر او با مفهوم وطن، تاریخ و هویت ملی بود.
چه آن زمان که «ایران ایران» را میخواند، چه آن هنگام که در قامت سرداری وفادار یا یاری استوار بر پرده ظاهر میشد، همواره رگهای از تعهد، نجابت و باور در کارش دیده میشد.
رضا رویگری رفت، اما آنچه از او باقی مانده، حسی مشترک است که نسلها با آن زندگی کردهاند.
